Życie Żydów w Europie z dala od metropolii

Wiele gmin żydowskich z długą tradycją do 1933 roku, zostało po 1945 roku zniszczonych. Gminy, które na nowo powstawały w Niemczech po 1945, miały całkowicie nową strukturę. Były małe, a ich członkowie, to głównie starsi ludzie, ocalałe osoby, których rodziny były prześladowane i wymordowane, natomiast ich dzieci urodzone już po 1945 roku.

Mocniejsza od wszystkich wątpliwości była wola jednostek, by odbudować życie żydowskie w Niemczech.

W połowie lat pięćdziesiątych powstały pierwsze plany budowy nowych synagog. Do 1961 r. w Westfalii można było poświęcić sześć synagog: Dortmund 1956, Minden und Gelsenkirchen 1958, Paderborn 1959, Hagen 1960 und Münster 1961. W 1963 roku poświęcono synagogę w Bielefeld. W Recklinghausen i Detmold były nowe sale modlitwy i domy spotkań.

Techniczne i funkcjonalne rozwiązania

Nowe budownictwo powstało bez nawiązania do synagog sprzed wojny. Świadomie chciano się oderwać od pompatycznych monumentalnych budynków z przeszłości. Funkcja i technika decydowały o sposobie budowy. Ponadto aktualne było, jak to sformułował jeden z architektów: "nadanie życiu gminy takiego kształtu, żeby wszyscy członkowie gminy byli ze sobą w kontakcie i oprócz nabożeństwa zbliżyli się do siebie także jako społeczność." Ta różnorakość zadań uwarunkowała sposób budowy podobny raczej do domów modlitwy gmin z bardzo dalekiej przeszłości, aniżeli do synagog sprzed stu pięćdziesięciu lat.

Prawie wszystkie nowo powstałe synagogi są połączone z małym albo większym centrum gminnym. W budynku oprócz miejsca do modlitwy, znajduje się często Mykwa, ale także sale spotkań, nauczania i pomieszczenia dla grup młodzieżowych oraz pomieszczenia administracyjne.